Pirellikalender 2010

 De 37e uitgave van de Pirellikalender 2010 werd in Londen in wereldpremière voorgesteld aan de pers, genodigden en verzamelaars uit de hele wereld. De langverwachte afspraak met "The Cal", al meer dan 40 jaar een cultobject, vond dit jaar plaats in Old Billingsgate, het fenomenale laatnegentiende-eeuwse gebouw op de oevers van de Theems, waarin van 1875 tot 1982 de vismarkt van de hoofdstad een onderkomen vond.

Na China, dat door Patrick Demarchelier in de editie van 2008 werd vereeuwigd, en Botswana waar Peter Beard een jaar later aan het werk ging, is 2010 het jaar van Brazilië en van de Amerikaanse fotograaf Terry Richardson, "enfant terrible" omwille van zijn uitdagende en extravagante stijl.

Op de 30 foto's die de maanden van 2010 illustreren, schetst Terry Richardson een terugkeer naar een speelse, onvervalste erotiek. Via zijn lens gaat hij op zoek naar droombeelden en daagt hij uit, maar dankzij zijn ongekunsteldheid slaagt hij erin de meest stralende kant van de vrouwelijkheid vorm te geven en vast te houden. De vrouw die hij neerzet, fascineert omwille van haar naturel, ze speelt met clichés om ze te laten verdwijnen en gebruikt ironie als enige sluier om haar lichaam te bedekken. Dit is een retour naar de natuurlijke, authentieke sfeer en beelden van de jaren zestig en zeventig. Het is een duidelijk eerbetoon aan de begintijd van de kalender, een terugkeer naar de eerste edities van Robert Freeman (1964), Brian Duffy (1965) en Harry Peccinotti (1968 en 1969). Om de werkelijkheid achter de echte vrouw te ontsluieren kiest Terry Richardson, net als zijn illustere voorgangers, voor een eenvoudige fotografie, zonder retoucheren, waarin naturel voor techniek komt - de sleutel tot het verdwijnen van de trucjes die tegenwoordig aan de orde van de dag zijn.

 De Kalender van 2010 is een echt symbool en Terry Richardson is de vertolker: hij fotografeert personen zonder franjes, zonder ingewikkelde en onnatuurlijke mise-en-scènes, zoals de modetrends het voorschrijven. Geen opzichtige en in het oog vallende decors, maar een sfeer die de ongekunsteldheid van de fotograaf illustreert en zijn focus op wat belangrijk is. "Een fantastisch fotograaf", zegt Richardson, "vangt het moment zelf - dat is de reden waarom ik geen extra toestellen en assistenten nodig heb bij het fotograferen."

"Mijn techniek is het ontbreken van techniek: de lens is mijn oog, mijn charisma, mijn mogelijkheid om het moment van de waarheid vast te leggen, wat dat ook mag zijn. Perspectief, kleuren, licht, decor - dat zijn de belangrijkste aspecten van mijn kunst."

Thema:

 Een haan, een sabel, waterstralen en oude banden versterken het ritme en de harmonie in het verhaal dat Richardson vertelt. Verwijzingen naar de popart, waardoor enkele vroegere edities van de Kalender werden geïnspireerd, smelten nu samen met de voor deze Amerikaanse fotograaf typische erotiek. Deze wordt in de Kalender van 2010 slechts oppervlakkig opgeroepen door de allusies die Richardson gebruikt om de spot te drijven met conventies en om vorm en uiting te geven aan taboes.

Francesco Negri Arnoldi, voormalig professor Kunstgeschiedenis aan de universiteiten van Salento (Lecce) en Tor Vergata (Rome), bestempelt deze kalender als "pop". Hij definieert hem als "volkomen nieuw in zijn terugkeer naar het verleden, beslist origineel in zijn traditie en in staat om ons de charme van de natuurlijke vrouwelijkheid te laten herontdekken". Met de terugkeer naar de popart wordt de "taal" van het beeld een essentiële en directe, iconografische taal die door iedereen begrepen wordt en die alleen wordt beïnvloed door het dagelijkse leven.